ما را سَرِ باغ و بوستان نیست...

بسم الله

یا قهّار

«پاکت نامه دارم؛ قشنگه؛ بستهای دو تومن...»؛

اینها جملات پیرمرد شصت و چند سالهای است کهبه زور راه میرود؛ به زور صدایش در میآِید؛ به زور نفس میکشد.

«پاکتِ نامهی قشنگ»، تمام سرمایهی پیرمردی استکه در خط سهی متروی تهران، یعنی همان خطی که دانشگاه صنعتی شریف را به دانشگاهعلم و صنعت متصل میکند، اشک آدم را درمیآورد. حالا این شریفیها و علم و صنعتیهاو امیرکبیریها و تهرانیها و کوفتها و زهرمارها و و و و و ... داشتند و دارند چهغلطی میکنند، نمیدانم.

اینکه من داشتم و دارم چه غلطی میکنم، نمیدانم.فقط میدانم دردم گرفته است. خیلی درد دارد. گریهام گرفته است. من دارم گریه میکنم.همین حالا...

+ سرمایهی پیرمرد، ولایت امیرالمؤمنین است وبس. اما خاک بر سر من و همهی منها

++ آدم اگر بمیرد، حق دارد... حق ندارد؟